Arxius

Archive for the ‘Entrevistes’ Category

Pepu fa balanç – El 9 esportiu

«L’any vinent? N’hem de parlar»
18/05/11 – Badalona – XAVI BALLESTEROS

Pepu Hernández deia després del correctiu de Granada que estava vivint «els pitjors anys amb el bàsquet», una frase contundent que defineix el curs de la Penya. El tècnic, que té contracte l’any vinent, reflexiona sobre el passat, el present i el futur del club i seu.

—Final de temporada amb set derrotes seguides, rècord negatiu històric. Ha estat dur?

—«Cada jugador tenia una situació diferent per buscar la seva motivació. D’entrada, encara que vulguis motivar, quan no t’hi jugues res és difícil.»

—Per què s’ha arribat a aquesta situació de deixadesa?

—«Hem rebut punts amb facilitat, ens desmotivàvem en atac, ens posàvem més nerviosos, hi havia por i terror de pensar que podia passar el que ens ha passat en els últims partits. Ha estat un joc de despropòsits. Hem de recordar aquesta fase, que ha estat molt dura, i ens ha d’ajudar i ensenyar en un futur. Hi ha gent que diu que és millor educar amb la victòria, però quan les coses arriben així, també se n’aprèn.»

—El pensament de l’equip era «que acabi la lliga com abans millor»?

—«Podria semblar que no som respectuosos amb la competició, amb el bàsquet, amb la nostra professió, però hi ha vegades que algunes temporades, que no són llargues en el temps, es fan llargues. Quan vam veure que no hi havia capacitat de reacció per part del club i de l’equip quan hi va haver lesionats, hi va haver una situació de massa desànim. Les hem intentat superar, però reconec que els intents per fer-ho no han causat efecte. Quan ens vam veure salvats i que teníem difícil el play-off ens va faltar ambició. Hem de demanar disculpes a l’afició per no haver estat capaços de tenir l’ambició i la motivació suficients.»

—Com podia controlar des de la banqueta l’estat anímic de l’equip?

—«Segurament ens hem deixat portar per la falta d’intensitat, per pors… En el bàsquet hi ha un parquet, però no et pots amagar. Hem perdut temps buscant on amagar-nos i no hem estat centrats en la nostra feina.»

—Hi ha hagut alguna cosa més que pors?

—«També ens enfrontem a equips sencers, d’entrada pitjors, però que es podien entrenar amb l’equip al complet i amb les cartes sobre la taula. Nosaltres, després de les lesions, hem hagut de tornar a barrejar les cartes, potser les hem repartit malament, potser no teníem prou cartes, mai lligàvem, de vegades per unes coses, de vegades per unes altres.»

—En aquest repartiment de cartes potser no hi havia jugadors preparats per a segons quins rols?

—«Alguns joves no han sabut, o no hem sabut fer-los veure, que havien de jugar les seves cartes encara que fos amb catxes. Hi ha vegades que pots tenir bones cartes i d’altres, pitjors, però pots fer catxes i això ho haurien de fer. Per les seves possibilitats i perquè de vegades cal dir-se a un mateix que som millors del que som realment.»

—Al final va apostar per donar minuts a la gent de la casa?

—«Podia tenir més paciència amb alguns jugadors deixant-los a la pista, a un altre el treia abans… Cal consolidar que és el que més em preocupa, perquè hi ha jugadors que es consolidaven i la setmana següent no ho sabien fer.»

—Dels joves, Pere és qui més ha evolucionat?

—«En Pere té caràcter, ha patit més pel pes afegit de la capitania en una situació complicada i difícil dins i fora de l’equip, és un preu que havia de pagar. No ha pogut disfrutar-ho.»

—Els joves han tingut molts minuts. Se’ls han guanyat?

—«M’hauria agradat que haguessin jugat menys minuts, però de més qualitat.»

—Vostè té un any més de contracte. Continuarà?

—«Ara hem de parar per parlar. Hem acabat la lliga, però no la temporada. Hem de parar-nos per saber quines són les condicions del club per a l’any vinent i, a partir d’aquí, tindrem alguna notícia més.»

—Com veu la temporada vinent?

—«Un jugador que ha tingut una bona temporada, però no traduïda en números ho farà a la següent. Sobretot en aquestes edats, perquè el treball físic i tècnic que ha fet aquest any pot brillar l’any vinent.»

—Del que li van dir quan va fitxar al que s’ha trobat després hi ha hagut alguna diferència?

—«A vegades hi ha coses que no es comenten i es comet l’error de donar-les per suposades i no queden clares. I això també és culpa meva. A vegades hi ha hagut coses que no han estat clares pel que fa a la perspectiva i a les possibilitats de l’equip. Una cosa és dir que l’equip serà justet i l’altra és que sigui tan just que hi hagi dues lesions greus i no tinguem recanvi. He de reconèixer que això m’ha sorprès a mi i també a part de la plantilla. Quan saben que un equip té problemes se l’ha de protegir i no penses que la problemàtica del club vagi tan lluny.»

—Què ha de parlar amb el club?

—«El que sí que necessitem ara és més informació per saber on som, perquè és clau partir d’un punt realista, ja que, si no, tens massa decepcions i de vegades no ets capaç de refer-te.»

—Tenint en compte com està el club econòmicament, el curs vinent s’entreveu un equip amb més joves i un altre any justet. Accepta el repte?

—«Els objectius poden ser importants i lluitar pel títol o per no baixar. Cal saber quins són, perquè si no, entre tots ens estem enganyant.»

enllaç a la notícia

Categories:Balanç, Entrevistes

Villacampa cada dia parla més clar – entrevista a El Pais

“Este negocio es insostenible”
Villacampa, presidente del Joventut, analiza la crisis de los clubes: “Ningún equipo puede generar más de cinco millones de euros”
ROBERT ÁLVAREZ – 13/03/2011

(FOTO : MASSIMILIANO MINOCRI)

La situación del baloncesto español es paradójica. Cuenta con la mayor figura de su historia, Pau Gasol; tiene cuatro jugadores en la NBA; puede presumir de su mejor generación, la que ganó el Mundial de 2006 y el Eurobasket de 2009; suyo es el campeón de Europa, el Barcelona; tiene cuatro equipos en los cuartos de final de la Euroliga, y organiza la mejor competición que se disputa fuera de la NBA. En contraste, la situación económica asfixia a varios clubes, con ingresos limitados y deudas importantes. El histórico y emblemático DKV Joventut es uno de los que se encuentran inmersos en la ley concursal. Su presidente, Jordi Villacampa (Reus, Tarragona; 1963), analiza una coyuntura muy delicada.

Exjugador internacional, lo fue todo con La Penya, desde campeón de la Liga hasta campeón de Europa, y hace 11 años que dirige el club desde los despachos. “Desde que empecé”, explica, “diría que hice masters en urbanismo, en gestión, en política… Cuando entré, pensé que iba a ser muy diferente, que debería tener una relación directa con los jugadores y con los entrenadores, controlar el mercado del baloncesto… Y me he dedicado a esto, pero mucho más a aprender cómo funciona un centro comercial, a buscar inversores y operadores. Sin ello, en la ACB y, por bien que hagas lo otro, no puedes competir”.

Desde octubre, con una deuda de entre 12 y 15 millones de euros y tras reducir su presupuesto de ocho a seis, el Joventut se acogió a la ley concursal. “Llegué a la presidencia sabiendo que, dados los compromisos adquiridos y solo con los recursos ordinarios, no podíamos competir. Tuvimos que recurrir a la imaginación para obtener recursos atípicos. Durante 10 años lo conseguimos. Nos fue bien. Solo hemos dejado de estar una vez en la Copa, hemos competido alguna vez en la Euroliga, hemos estado siempre en los playoffs… Pero, si económicamente te arriesgas y te falla una pata, y digo te arriesgas porque se trata de ingresos que no vienen ni del baloncesto ni de una institución, te ves abocado a una situación difícil, con una deuda relativamente importante”.

¿Qué ha fallado en el caso del Joventut? “Poseíamos unos terrenos en Badalona, contábamos con un operador, firmamos un contrato y ese contrato, y otro similar que estaba en perspectiva, por lo que sea, fallaron”. Puede sonar extraño que el Joventut se embarque en ese tipo de piruetas económicas. “Es que ningún club de la ACB es capaz de generar más de cinco millones de euros con los recursos ordinarios, que son básicamente los patrocinadores, la publicidad, los derechos de televisión, los abonados y la mercadotecnia”, justifica el presidente de La Penya; “fuimos pioneros en la mejora de muchos de esos recursos, pero otros clubes sacan rendimiento de unos ingresos extraordinarios que nosotros no tenemos. Hemos tenido que recurrir a vender jugadores, muy importante para nosotros; construir un centro comercial, o comprar unos terrenos para dedicarlos a un colegio. Y hemos tenido que hacerlo así porque, si no, el baloncesto es insostenible tal y como está montado el negocio. El baloncesto no da para tener presupuestos ni de ocho ni de 10 millones. El futuro tendrá que ser austero”.

Villacampa asegura que los apoyos institucionales son los que han obligado a competir en desventaja, especialmente a los clubes catalanes: “Cuando era jugador, estaban el Granollers, el Lleida, el Girona… Ahora, además del Barcelona, solo quedamos el Manresa y nosotros y en unas condiciones muy difíciles. En otras ciudades, los clubes tienen un modelo de negocio muy diferente. Está el modelo único del Valencia, con un máximo accionista que ha invertido su dinero y funciona bien. Los otros son modelos con mucho apoyo de las instituciones y ahora las subvenciones desaparecen o se reducen muchísimo”.

Villacampa considera que solo será viable una solución de continuidad: “Llegará un día en que tendremos que decir a la gente: ‘El año que viene lucharemos por no bajar’. Tenemos los recursos que tenemos, generamos tres o cuatro millones… A partir de ahora será lo que generemos. Tenemos que hacer una reflexión a fondo en la ACB. Somos el referente y se habla mucho de nosotros: ‘La Penya se ha retrasado o ha pactado con los jugadores el 50% de los pagos’, se dice. Sí, pactamos, pero estamos al día en los pagos. Tan solo se produjo un retraso por un problema de tesorería. Aquello fue una bomba de resonancia, pero también hay otros clubes en dificultades”.

Villacampa aboga por un debate a fondo: “Todos deberíamos reflexionar sobre el modelo de negocio y adónde queremos ir a parar. Está muy bien que el Barça tenga el equipo que tiene, de verdad, pero, cuando esté solo, no estará tan bien. Tampoco queremos una Liga como en otros deportes, en la que el Barça gana todos los partidos. Abogamos por la igualdad, dentro de lo que se pueda, buscando mecanismos justos. Es complicado. Es una cuestión de la ACB, de la federación [FEB]… Nos gusta mucho presumir de la selección española y me gustaría saber qué contraprestación tienen los clubes. Me encanta el método FEB, pero, cuando no podamos invertir en la cantera [la Penya le dedica un millón al año, tiene 400 niños en su escuela y 12 equipos], ¿quién sacará y formará a los jugadores? Alguna ventaja debemos tener estos clubes frente a los compradores. De alguna manera tenemos que protegernos”.

Números rojos

Tres clubes de la ACB están inmersos en la Ley Concursal. Además del Joventut, son el Estudiantes, que ha mejorado notablemente su situación desde que, con unos nueve millones de euros de deuda, se acogió a ella, en febrero de 2010, y el Valladolid, cuya deuda era de unos cinco millones en octubre de 2010.

Granada también solicitó el pasado jueves el concurso voluntario de acreedores. Los embargos de Hacienda y Seguridad Social, junto al impago de 900.000 euros del Ayuntamiento correspondientes al patrocinio de la campaña pasada, provocaron que el club acelerase el procedimiento. La deuda se cifra en algo más de dos millones de euros. En noviembre, el club ingresó 425.000 euros por la venta de Joe Ingles al Barcelona.

El Fuenlabrada, acosado por la falta de liquidez, también tuvo que traspasar a Esteban Batista al Caja Laboral por unos 900.000 euros. Aun así, continúa adeudando parte de las nóminas de sus jugadores.

El Menorca, con una deuda neta de algo más de un millón de euros, se encuentra en pleno proceso de ampliación de capital por un montante de 2,5 millones.

Josep Vives, el presidente del Manresa, que también atraviesa dificultades económicas, aboga por la supresión del presupuesto mínimo para estar en la ACB, que asciende a 3,5 millones.

enllaç a la notícia

Entrevista a Josep Franch – Blog del Bressol

Una entrevista con Josep Franch no es un simple acto de preguntas y respuestas, es una conversación con alguien que desde la primera frase emana un sentimiento muy especial con la Penya. Nacido en Badalona y criado entre Maristas y la Penya, ama al baloncesto, disfruta cada segundo de él y lo vive con toda la pasión que lo lleva viviendo desde que descubrió el ruido de un balón en el suelo, posiblemente antes de nacer.
Señalado como el siguiente crack salido del bressol de la Penya, espera que el baloncesto le siga proporcionando lo que él le sigue reclamando, la pasión de su juego y el placer de practicarlo.

Citados en la pista del Olimpic, con otro canterano de los señalados en pleno entrenamiento, Albert Homs, realizamos esta entrevista para conocer cosas de un jugador que que ama lo que practica, el baloncesto; y que tuvo que cambiar su ahora profesión por la medicina, aunque no la ha abandonado del todo y estudia Psicología. Franch es una persona que mientras te habla siempre te mira a los ojos. y eso insira confianza. Estamos sin duda ante un jugador especial, esperemos que los triunfos que dice que le gustarían conseguir los consiga con su equipo, la Penya.

Gracias Josep.

¿Cuál es tu primer recuerdo del baloncesto?

Yo, desde muy pequeño, desde antes de nacer, mis padres eran socios de la Penya… Ya desde siempre, desde que nací, he venido a este campo, he crecido en Badalona, que Badalona es una ciudad de baloncesto, y desde muy pequeño este deporte me ha encantado. Jugué a basket con mis amigos cuando tenía… 5 años creo que empezamos a jugar a baloncesto y desde entonces que he ido jugando cada año, diviertiéndome cada año y aprovechándolo al máximo.

¿Qué significa para ti crecer siendo de la Penya?

Pues es un orgullo crecer siendo de la Penya, porque, siendo de Badalona, siempre aspiras como máximo a llegar a jugar algún día en el equipo de tu ciudad, en la Penya, y… Ir creciendo poco a poco e ir, primero consiguiendo entrar en la cantera, luego subir de categoría y llegar al primer equipo, pues es un sueño que tiene cualquier niño de Badalona que al final, lo he podido cumplir.

¿Qué recuerdas de tu primer entrenamiento con el primer equipo?

Uy pues muchos nervios. Estaba… Terminamos el Europeo sub 16 y recibí una llamada que me comunicaron que empezaría la pretemporada con el primer equipo y no me lo acababa de creer. Fue un verano bastante bueno porque conseguimos medalla con la selección y luego, llegar a entrenar con el primer equipo fue una satisfacción muy grande y una señal de que estaba haciendo las cosas bien y que trabajando podía llegar algún día a estar aquí.

¿Qué sentiste el día de tu debut con tantos ojos puestos en tí, con tu familia y amigos viéndote?

No, fue muy especial y muy emotivo. Invirtiendo tantos años aquí y llevaba no sé si siete años, ahora llevo diez y si, llevaba siete años en la Penya y entrar en el Olímpic, bastante lleno, y ver que los ojos se fijaban en tí y ser el centro de atención y poder decir que estás jugando con la Penya, intentando hacer este club un poquito más grande es una sensación enorme.

¿Cómo es tu rutina diaria? ¿Cómo compaginas estudios y baloncesto?

Depende bastante de los entrenamientos que tengamos al día, pero siempre, si entrenamos por la mañana, intento levantarme un poco antes, desayunar y ponerme a estudiar una horita u hora y media, depende, luego tengo entreno, vuelvo para casa, sigo estudiando un rato más hasta la hora de comer, un poco de siesta que no falta nunca y luego ya entrenar y por la noche estudiar un poquito más o depende del día quedar con los amigos.

La semana pasada nos enteramos que os aplazaban el sueldo, ¿Crees que puede afectar al rendimiento?

No, yo no creo que el tema de sueldos vaya a afectar al rendimiento porque nosotros tenemos un contrato firmado, sabemos las dificultades que hay en el club, pero bueno, parte de nuestro contrato firmado es el compromiso que tenemos que tener con el club, la entrega y la ilusión que tenemos que llevar cada día aquí en la cancha y bueno, yo creo que a lo mejor no podemos cambiar los temas extradeportivos como puede ser el económico, pero intentaremos cambiar en lo que podamos el tema deportivo.

Somos la peor defensa de la ACB, ¿Es cuestión de actitud, aptitud o sistemas?

Bueno, yo creo que atacar muchas veces es poder y defender es querer. Estamos teniendo muchos problemas en el aspecto defensivo. Somos la peor defensa de la ACB y esto en gran parte creo que es un problema aptitudinal. Si tu quieres defender y te quieres poner en serio para que no te metan canasta, el defensor (atacante) puede meterlas, pero si estás defendiendo intensamente es más complicado para él. Si que es verdad que a veces intentamos cambiar un poco sistemas de defensa, intentando cambiar alguna zona, pero bueno, tampoco podemos excusarnos en la defensa y tenemos que defender cada uno intensamente.

El Capitán dijo que habíais sentido vergüenza por el partido en Manresa, después de analizado y hablado ¿Que explicación puedes dar de tan mal partido?

Creo que ya salimos desde un principio dormidos, apagados, y en ningún momento mostramos señales de ser un equipo que pudiera competir y con ambición de ganar. Pareció que desde el principio salimos a que no nos metieran muchos puntos y esto tampoco puede ser. Un equipo histórico como la Penya tiene que salir cada partido con el cuchillo entre los dientes, a morder, intentar ganar de los máximos posibles.

Le temporada pasada vivimos momentos muy difíciles ¿En qué se parecen esta temporada y la pasada?

Bueno, siempre en una temporada es inevitable que haya momentos buenos y haya momentos malos, pero bueno, esta temporada quizá está un poco más condicionada por el tema de las lesiones. Eramos una plantilla corta y lo sabíamos y a esta plantilla corta ya hemos perdido dos jugadores por lo que falta de temporada y eso también pesa quieras que no. Anímicamente también es complicado para un compañero asimilar que haya dos que ya no van a poder contar con nuestro apoyo de la cancha y esto pesa. Luego encima hay rotaciones más escasas porque hay jugadores que se van por encima de treinta minutos y esto es complicado de mantener para el ritmo que estábamos manteniendo desde un principio toda la temporada.

Pepu comentó que no tenéis objetivos a medio o largo plazo ¿En qué os puede afectar esa situación?

Pienso que es importante que el equipo tenga unos objetivos y a partir de esos objetivos ir cumpliéndolos poco a poco. Quizás en un principio ponerte unos objetivos más fácilmente alcanzables y luego a partir de ahí ir proponiendo nuevas metas e intentar obtenerlas cada vez. Es importante que el equipo sepa hacia donde va, sepa cuales son sus ambiciones y cuales son sus posibilidades y a partir de ahí intentar hacerlo lo mejor que se pueda.

¿La ausencia de competición europea créeis que os afecta en el ritmo de trabajo?

Es diferente porque cambia mucho la semana de entrenamientos y hay dos partidos donde solo hay uno. Si hay dos partidos es un ritmo más alto, a lo mejor los entrenos no son tan intensos porque sabes que vas a tener un partido muy duro al cabo de dos días. (Con un partido) vas a tener una semana entera para trabajar, si puedes aspectos más tácticos, se puede dosificar un poco más la plantilla, así como estamos con el tema de lesiones es importante también intentar dosificarnos y a partir de ahí intentar hacerlo lo mejor que podamos el fin de semana y coger fuerzas durante la semana para estar a un buen nivel.

¿Qué destacarías del trabajo de Pepu?

Pepu es un entrenador con las ideas muy claras. Sabe muy bien lo que quiere y lo comunica perfectamente al equipo y está dando muchas opciones y oportunidades a la gente que está trabajando bien y que está intensa y bueno, a partir de ahí intentar aprovecharlas al máxmo e intentar que el trabajo que hacemos durante la semana luego podamos recoger los frutos en el partido e intentar mejorar al máximo.

¿En qué crees que has mejorado respecto al año pasado?

Bueno, quizás he mejorado un poco en solidez de juego, intentando ser un poquito más base, intentar saber o distiguir en cada momento qué situación es más idónea para el equipo, pero bueno, todavía falta muchísimo trabajo por delante. He mejorado también temas defensivos, el año pasado me costaba un poquito más, pero en todo todavía queda mucho trabajo por delante, ningún jugador es perfecto y siempre se puede mejorar en todo.

Jordi Villacampa declaró que el objetivo del equipo era la permanencia y que durante un tiempo seria ese ¿Qué crees que se debería hacer para que los jugadores que sale no se marcharan?

Ahora sabemos cual es la situación del club. La situación es complicada, con un recorte presupuestario bastante alto y eso también lleva que los objetivos no puedan ser los mismos que habían sido en años atrás. Sabemos que ahora quizás no hay equipo para intentar luchar por el título pero bueno, dentro de lo que cabe tenemos que ir primero a por la permanencia, ganar los once o doce partidos que dan la permanencia y a partir de aquí si puedes coger algún partido más, mejor. Si te puedes meter en la Copa como hemos hecho este año, mejor. Si luego puedes meterte en los Play-Off, también mejor. Pero bueno, sabemos cual es la situación. Los jugadores que salen de la cantera están comprometidos con el club y esto es un factor muy importante a tener en cuenta porque han crecido aquí, van a seguir creciendo aquí, van a saber que les dan oportunidades porque a veces las situaciones económicas del club así lo precisan y a partir de ahí esos jugadores jóvenes saben que van a tener sus oportunidades y saben lo que hay.

Uno de los mayores alicientes de la afición esta temporada es ver a los canteranos en el parquet, van convocados, se sientan en el banquillo pero juegan poco ¿Por qué crees que juegan poco?

Quizás la situación en la que está ahora mismo el equipo sea un poco como intentar ir a lo loco, sacar más jugadores, intentar hacer más cosas y a lo mejor quizás no es el momento y a lo mejor suben los canteranos por necesidades del club. Pero bueno, ellos tienen que demostrar el trabajo diario en los entrenamientos que están capacitados para poder jugar como lo están haciendo. Están entrenando muy bien. Están dando un nivel alto en los entrenamientos y a partir de ahí esperar a tener las oportunidades como hemos tenido que hacer todos y cuando las tengan, aprovecharlas.

La Penya es ahora más que nunca un referente en cuanto a cantera, ¿Crees que es necesidad o filosofía?

Desde siempre la Penya ha sido uno de los equipos con más potencial de cantera de toda Europa, juntamente con el Partizan y Estudiantes y siempre se ha creído mucho en el trabajo desde los chicos que vienen pequeños e ir mejorando con un gran trabajo en los entrenadores de cantera, con el jefe de cantera Jordi Martí y siempre, por filosofía, es un equipo que va a trabajar mucho con los jugadores jóvenes y va a intentar sacar cuantos más, mejor. Si que es verdad que ahora por necesidades económicas, que es lo que comentaba antes, se está dando un empujón demasiado temprano a algunos jugadores, pero bueno, todo lo que tiene que llegar, va a llegar, se está trabajando bien y a lo mejor, no ahora, pero dentro de dos años, los jugadores que están subiendo a entrenar van a poder contar con un hueco fijo en el equipo.

¿Qué cambiarías de la Penya si pudieras?

Pues no lo sé, es complicado. Quizás ahora cambiaría un poco la situación económica del club porque realmente se necesita un empujón. Los jugadores también notamos que esto perjudica al equipo y al club en general y si que me gustaría que en un futuro las cosas pudieran ir mucho mejor y la Penya volviese a ser uno de los equipos grandes de Europa.

Por orden de preferencias ordena: Estudios, Penya, triunfos, dinero.

Triunfos, Penya, dinero y estudios.

Preguntas en 3 segundos:

Un ídolo: Raül López
Un partido: Partido para el 3er puesto del Europeo sub20 del pasado verano. (Frente a Croacia)
Un entrenador: Paco Redondo
Un lugar donde perderse: Menorca
Un plato: Pasta
Un libro: Los pilares de la Tierra
Una canción: Alguna de Pereza
Una película: Gladiator

¿Cómo te ves dentro de tres años?

Pues me veo más mayor, intentando ser mejor jugador, con las ideas claras como las tengo ahora y siendo feliz.

¿Quién elige el color de tus zapatillas?

Estas me las mandaron los de Adidas y me dijeron que jugara con ellas para promocionarlas.

Los domingos te vemos en la Plana viendo a tu hermano jugar con Maristes ¿Qué es lo que más echas de menos del baloncesto amateur?

Buf es que cuando veo a mi hermano me entran ganas de volver a salir a la cancha, en la Plana. Se echa de menos. Una gran tensión, mucha rivalidad sobretodo entre todos los equipos de Badalona, los Maristes contra Sant Pep eran siempre partidos que esperabas todo el año poder jugarlos, pero bueno, ahora hay otros partidos distintos y no me quejo. Estoy muy contento y espero seguir ganando duelos a otro nivel.

¿Qué le dirías a la gente para que se acerque aún más a ver partidos del bressol?

Hay veces que la Plana está llena a reventar, que no cabe nadie. En el campo del Sant Josep también. La gente en Badalona siempre vive mucho los partidos que son derbys de la ciudad y siempre hay mucha gente que lo va a ver. Son partidos de mucha tensión, con un nivel bastante alto y siempre hay una o dos jugadas que saltas allí porque tienes ganas de intentar jugar, intentar animar… Son partidos muy interesantes.

Un mensaje para la afición.

Ahora estamos en un momento crítico, complicado, pero sabemos que con trabajo, con ilusión, con el apoyo de toda la gente, vamos a poder sacar esto adelante, vamos a poder seguir luchando con la ilusión que veníamos haciendo y Força Penya.

enllaça la notícia

Categories:Entrevistes

Entrevista a Jordi Trias – el Correo

«Si nos lamentamos iremos a peor»
El pívot acepta que la Penya está en manos de jóvenes que se enfrentan a situaciones que «no habían vivido»
24 de febrero de 2011 – JOSÉ MANUEL CORTIZAS

Foto : Vicens Giménez

En breve cumplirá su partido 300 en la ACB, planeta que ha observado, sobre todo, bajo el aumento de las lentes blaugrana. Cerrada su etapa culé tras dos años en los que rumió la inactividad, Jordi Trias aceptó la oferta del DKV para continuar cerca de casa, en una franquicia modélica en la promoción del baloncesto. Es, unos meses por detrás de McDonald, el segundo jugador más veterano de los que tienen acceso a la pista principal del Olimpic de Badalona. El próximo rival del Bizkaia atraviesa un momento complicado. Mientras sigue su curso el concurso de acreedores en el que se amparó la entidad para buscar una vía de escape, las bajas de larga duración de English y Norel han dejado a la Penya sin más de 20 puntos por partido. Y llega de perder por 32 la pasada jornada en Manresa. El pívot gerundense no pierde la sonrisa en la charla con EL CORREO. Sencillamente porque no es «de los que se rinden».

- Modélico club de cantera que se ve abocado a tirar de juventud.

- Es lo que hay. Tenemos dos lesiones muy importantes, pero hay que ser positivos y pensar que la gente joven tendrá que dar un paso adelante y ayudar más para intentar no caer en una mala dinámica.

- ¿Es peligroso acelerar el tiempo de maduración de un jugador?

- Como en la vida, en el baloncesto las etapas son muy importantes y cada jugador debería quemar las suyas. Intentaremos que sean competitivos, que maduren y acabe siendo muy positivo para ellos.

- Se siguen dando debuts a los 16 y 17 años, pero Ricky sólo hay uno.

- Lo normal es que a un jugador de dieciocho años le falte aún mucho por aprender para llegar a su plenitud de ayuda al equipo. Ricky fue una excepción y todo el mundo es consciente de ello. Hay jugadores en la Penya con mucha calidad que nos darán muchas alegrías, pero debemos pedirles ahora lo que se les puede exigir.

- Tomàs, Jelinek y Franch no pasan de los 21 años y ya tiran del carro como los que más.

- Eso quiere decir que este club le da mucha importancia a la cantera, ahora más que nunca. Has citado a jugadores muy jóvenes que ya se están haciendo un nombre en la Liga y están jugando muchos minutos. Es bonito para ellos y para el aficionado, siempre que se quemen las etapas de las que hablábamos.

-¿Tienen los veteranos un plus de responsabilidad?

- Tenemos un poco más de exigencia por el hecho de haber tanta juventud que se enfrenta a cosas que aún no había vivido. Tenemos que ayudarles en lo que haga falta, pero no creo que se traduzca en más responsabilidad de lo normal. Puede ser que a veces se nos pida ese punto de más por la veteranía. Pero hay jugadores en el equipo que, pese a su juventud, dan la sensación de estar muy rodados. Pere Tomàs sólo tiene 21 años, pero todos le tratamos como a un veterano porque es muy maduro.

- Por su toque pedagógico, ¿es Pepu Hernández un técnico idóneo para el DKV?

- Creo que sí. Desde el primer día ha sabido hacer muy bien su trabajo. Es consciente de dónde está, del equipo que tiene, en todos los aspectos, del tema económico, de la juventud, y se ha adaptado perfectamente.

- Hablando de dinero, ¿cómo afectan los problemas de la franquicia al jugador?

- Sabemos que el tema está ahí pero tampoco nos ha afectado mucho. A la hora de trabajar lo hacemos como siempre. Sabemos que estamos en un club histórico que espera mucho de nosotros y eso incrementa la responsabilidad.

- English y Norel no volverán a jugar esta temporada.

- Ha sido un mazazo. Carl (English) estaba en un gran estado de forma, increíble, con cinco o seis partidos en treinta puntos. También la baja de Henk (Norel) nos afecta mucho más de lo que la gente pueda pensar. Pero no podemos llorar. Si nos lamentamos acabaremos yendo a peor.

Cambio de imagen

- Así, la segunda vuelta se les puede hacer muy cuesta arriba.

- Lo que tenemos que hacer es competir. No se puede repetir lo de los partidos contra Cajasol (59-79), Estudiantes (86-95) en casa, o lo del pasado domingo en Manresa (99-67). Es cierto que ahora mismo la plantilla es corta, pero esa imagen no puede ser. Somos conscientes de eso. El público está con nosotros y seguiremos haciendo que se sienta orgullosa de nosotros.

- ¿Hay explicación para esos cortocircuitos?

- Ha habido de todo. Las dos lesiones han sido importantes, pero debemos defender más porque lo estamos haciendo mal durante toda la temporada.

- En la primera vuelta ofrecieron una excelente imagen en Bilbao.

- Estuvimos muy acertados, pero ellos están mucho mejor que en la primera vuelta, son más peligrosos, con una plantilla con mucho talento. Ahora mismo, junto con los grandes, es el equipo más en racha.

- ¿Preparan el partido pensando en el Bizkaia o en ustedes?

- Ahora mismo, en nosotros mismos. Tal como han ido los últimos partidos tenemos que mirarnos al ombligo.

- Podría verse las caras con Mumbrú jugando de ‘cuatro’.

- Es que Álex es un tres que puede jugar de ‘cuatro’, como ya hacía en el Real Madrid y muy bien. Es polivalente, tira de fuera y rebotea. Es distinto a los ‘cuatros’ habituales. Puede jugar abierto y su tiro no lo tiene ningún ‘cuatro’ de la Liga.

- Dos equipos, como la mayoría de los de ACB, a los que les encanta correr.

- Una de las firmas del Joventut es correr al contraataque y lo estamos haciendo muy bien. Y Bilbao es un equipo que en la segunda vuelta lo está haciendo mucho mejor y la velocidad es una de sus virtudes.

- ¿Ve al Bizkaia en el play-off?

- Sí. Antes de la temporada se pensaba en ellos como para estar entre los cinco o seis primeros y se están colocando ahí. Lo que me sorprendería es que no estuviera en el play-off.

- ¿Cómo ha sido su aclimatación fuera del planeta culé?

- Fácil. El Joventut es parecido en muchas cosas, muy familiar, con gente que ya conocía. Las etapas cambian, pero si te topas con buena gente todo es más fácil. Necesitaba un cambio. Llevaba un par de años en una situación difícil. Cada fin de semana era muy complicado para mí al no tener más participación. Me he sentido liberado y acabas sintiéndote más jugador.

- Su nombre figura en el epatante palmarés del Barcelona del pasado curso. ¿Se siente partícipe?

- Sabes que ayudas en bastantes cosas, entrenando, creando buen rollo, aprovechando esos pocos minutos. Pero si no juegas te acaba quemando. Lo aguantas un tiempo, pero cuando es mucho, como fue mi caso, te planteas que lo mejor es salir.

- En esos casos, nunca viene mal el apoyo de los compañeros.

- Es de los mejores recuerdos que me quedan. Me apoyaron muchísimo, estuvieron a mi lado y éramos una familia. Aquí estoy muy bien, pero les echo de menos.

- Esa solidaridad quedó reflejada en la Copa, cuando Grimau hizo que fuera el lesionado Basile el que levantara el trofeo.

- Hay muy buena sintonía. Y a Basile le llamamos el hombre perfecto, porque pese a lo que le ha pasado es generoso, todo el mundo le admira y se lo merece todo .

- ¿Qué meta le aguarda al DKV?

- Competir. Queremos ganar, como todos, pero hay que competir para ello. Lo que no se puede es perder por treinta y pensar que las victorias ya llegarán. Lo hacen cuando estás siempre en el partido.


enllaç a la notícia : el correo

Categories:Entrevistes

Entrevista a Jordi Villacampa – Managing Sport

Fenomenal i extensa entrevista a l’actual president de la Penya: Jordi Villacampa.

Degut a la seva extensió us publico aquí només uns titulars de l’entrevista i us deixo l’enllaç perqué us la llegiu a la web original.

“A mí me unen vínculos sentimentales muy profundos con este club, y tuve la valentía o la insensatez de ponerme al frente de este club un poco sólo conociendo el club y conociendo como funcionaba el baloncesto, el vestuario, el equipo y sabiendo poco de gestión. Lo que hice rápidamente fue asesorarme bien y rodearme de gente que sí sabía del mundo de la gestión”

“Dentro de la competición de la ACB nadie juega con las mismas armas. Hay distintos modelos de negocio, distintos modelos de club y esto es un poco insostenible a nivel de realmente qué genera un club de baloncesto y qué presupuestos tienes…. Ya te digo yo que no hay ningún club de baloncesto que pueda generar más de 6 o 7 millones de euros… Y sin embargo, hay presupuestos de 16, 17, 30 millones de euros. Algo ya falla ahí”

“Ha habido un momento que nos han fallado dos temas urbanísticos que teníamos pactados, regularizados, contratados y firmados. Y por lo que haya sido -y no quiero entrar-, no se han podido hacer. Y como no se han podido hacer, como ingresamos 5 y gastamos 8, te fallan 3. Así de fácil. Y como no podemos hacer frente a las deudas, es mejor proteger al club y entrar en concurso de acreedores”

“En el caso del Caja Laboral introduzco el tema fiscal. Con el Barça, el tema del fútbol. Con el Madrid, también el fútbol. Y con Unicaja, la Obra Social. He introducido tres temas distintos que al final son lo mismo”

“La Euroliga tiene que jugarla el quede primero segundo y tercero deportivamente porque estamos viviendo en un escenario que es deportivo… Y me parece bien que luego te pidan un pabellón y una estructura y una gestión… Y tanto que hablan en la Euroliga de que quieren una estructura, ¿qué hace el Barcelona jugando en un pabellón de 7.000, cuando la Euroliga dice que debería tener un pabellón de 10.000?”

“Cataluña es muy difícil, muy dura a nivel de conseguir poner en marcha proyectos como el Magic Badalona. Recuerdo que se armó un buen revuelo porque nos hacían una concesión de un terreno por 50 años. La UTE, que es Sacresa y Joventut, paga 800.000 euros de canon al año al Ayuntamiento. ¡Capitaliza tú 800.000 euros durante 50 años! ¡Es que parece que nos lo regalan!”

enllaç a la notícia : Managing Sport

Entrevista a Carles Duran – FEB

Carles Durán: “La Adecco Plata es la competición perfecta para los jóvenes”

Muchos de los jóvenes jugadores formados en la cantera del Joventut cierran el proceso formativo en el CB Prat Joventut en la Adecco Plata recibiendo ejemplo de los veteranos. Para los técnicos del club verdinegro esa etapa es valorada como imprescindible para dar el salto a la ACB. Carles Durán analiza para FEB.es la interesante filosofía de su club.

09/02/2011 MIGUEL PANADÉS / DPTO. COMUNICACIÓN FEB

Foto : DKV Joventut

Transmisión de experiencias de veteranos a jóvenes

La Adecco Plata es perfecta para los jóvenes y pienso que es importante apostar por ellos porque se demuestra que, tras unos meses de adaptación, esos jugadores que destacaban en juniors acaban destacando también en las ligas Adecco. El cambio de junior a senior es muy duro e impensable que haga de manera directa a la ACB. En el Joventut el caso de Ricky fue excepcional – aunque recibió el ejemplo de Bennett – y para mi existen referentes muy claros como por ejemplo Pau Ribas, que estuvo dos años en el Prat, primero no jugando casi nada y luego progresando poco a poco hasta dar el salto al primer equipo. Estuvo al lado de un jugador como Charly Larraz, compitiendo con él por el puesto, aprendiendo de él. Lo mismo pasó con Norel, que tenía como compañero a Chus Benito, un jugador poco conocido en la élite pero fundamental en esas categorías.

El ejemplo de los veteranos

Creo que es muy positivo para esos jugadores que salen de juniors y que están acostumbrados a destacar, a jugar muchos partidos muy fáciles y a entrenar con sus amigos de generación, adaptarse al baloncesto senior en plantillas donde también haya jóvenes pero mezclados con algunos veteranos que les sirvan de referente y les enseñen a competir desde el entrenamiento. Ahora con el Prat tenemos a jugadores muy jóvenes pero también a Jaume Comas y Llorens. Además de lo que aprenden los jóvenes entrenando con ellos también reciben lecciones de hábitos. Los veteranos acaban siempre dedicando mucho tiempo a estirar después de los entrenamientos y aconsejan a los más jóvenes. Esa transmisión de experiencias, de conocimientos y sobretodo de competitividad es muy positiva en la formación de los jugadores.

Completar el proceso formativo

En el Joventut entendemos que el salto definitivo a ACB se produce tras un par de temporadas en Adecco Plata. Creemos en ese modelo y lo ponemos en práctica con ejemplos como Pere Tomas, Jelinek, que han tenido que pasar por esa etapa de adaptación. Pienso que ese modelo de equipo vinculado es ideal porque tienes un control sobre la progresión y porque ni es positivo irse a un entorno completamente diferente con muchos jugadores veteranos ni tampoco seguir zjugando solamente con jugadores de tu generación.

Análisis de la competición

Respecto a los últimos años la Adecco Plata ha crecido tácticamente. Vemos equipos muy bien preparados y que desde el aspecto táctico están muy cerca de la Adecco Oro. Las circunstancias hacen que haya menos equipos, algo que perjudica a la competición porque con 18 equipos sería mucho más atractiva y se echa de menos jugadores como en su día eran Donaldson u Oleson, ahora en ACB, pero pienso que es una liga muy interesante tanto para los jugadores como para los entrenadores.

enllaç a la notícia : FEB

Categories:Cantera, Entrevistes

Entrevista a Pepu – Sport

Pepu Hernández: “Es mi momento más difícil en la Penya”
Las lesiones de Norel y de English y la grave situación económica del club han dejado tocado al DKV Joventut
26/01/2011 – Maite Antón

Mientras esperamos a Pepu Hernández para la entrevista, nos cruzamos con Henk Norel, quien llega al Olímpic con muletas y nos sonríe aunque su rostro refleja resignación. Hablamos con Jordi Trias y el ala-pívot explica que el equipo vive una situación “extraña” y que ahora la plantilla es “justa”. Carl English departe con sus compañeros aunque tampoco podrá entrenarse y Josep Franch también aparece con muletas. Esa es la cruda realidad de un DKV Joventut mermado por las lesiones y también por su situación económica. Llega Pepu y sus primeras palabras denotan preocupación por la situación que vive su equipo.

Primero fue la grave lesión de Norel, luego llega el KO de English y,ahora, Franch también está tocado. Entre bajas tan importantes y el partido tan tenso que se vivió domingo, ¿cómo está el equipo?

Está un poquito preocupado y confuso por las bajas importantes, también la de Flis, y por las constantes dificultades que hemos tenido en las últimas semanas, incluso para tener gente suficiente para entrenar. El apoyo de los chavales es extraordinario pero están en otra onda de trabajo y el esfuerzo que tienen que hacer para estar a nuestro ritmo es difícil. Pero sabemos que tenemos que seguir trabajando, insistiendo, que tendremos que cambiar lo posible dentro de lo que tenemos en el equipo y cambiar también nuestra mentalidad. Es difícil pensar que un equipo que ha ganado 10 partidos en la primera vuelta y que se clasifica para la Copa del Rey, posiblemente ahora mismo tenga que pensar en otras cosas. Tendremos que repartirnos los papeles de una nueva forma y con un pequeño cambio en nuestro estilo.

Usted que trabaja mucho el aspecto emocional, ¿cuál es el mensaje que transmite ahora a sus jugadores?

Tenemos que buscar el equilibrio en lo físico y en lo emocional para reconocer dónde estamos. Es una situación difícil y complicada, pero afortunadamente la tenemos con 10 partidos ganados. Lo más complicado es hacer ver la cruda realidad del momento, y creo que es un ejercicio muy sano. La realidad ha podido ser distinta unas semanas atrás y la actual es otra. Desde ese planteamiento y sin olvidarnos de que somos un equipo humilde y modesto, cuya mayor fuerza es el trabajo, hay que crear un espíritu que se mantenga y no sólo aparezca en algún partido.

La plantilla contó con ocho canteranos ante el Cajasol, cuya media de edad era de 18,5 años. Es la juventud al poder…

Tanta juventud es un aspecto más positivo que negativo, pero cuando toque. Si estamos llevando a jugadores muy jóvenes a hacer algo con una responsabilidad y una carga distintas puede afectar, y no quiero. Estoy tratando de que el peso vaya sobre los jugadores profesionales y más veteranos, pero eso también implica que hay una carga física mayor. Estoy encantado de que los jóvenes nos ayuden, pero también tenemos que equilibrar. Me preocupa que si esto se mantiene en el tiempo, esté demasiado descompensado.

Porque falta experiencia…

La Liga dice que lo que se necesita es experiencia, es saber estar en la pista, ser prácticos, el dominio de los partidos y circunstancias, el cómo encajar cualquier varapalo.

Tras perder contra el Cajasol, pidió un fichaje. ¿Cuál es la situación actual?

Hay cosas que no se tienen que pedir, está claro, sobre todo cuando tienes jugadores del nivel de Norel y de English con lesiones de larga duración. ¿Cuál es la situación? Esa es una pregunta que debes hacer al club, pero de momento no hay posibilidades para fichar.

Siempre suele hablar de objetivos a corto y medio plazo. ¿Cuáles son los actuales?

Tenemos que seguir sumando para encontrarnos mejor y darnos un pequeño premio al trabajo y para tratar de sobreponernos a esta larga lista de varapalos que nos estamos llevando. Una victoria próxima nos daría una buena sensación y tranquilidad y nos daría un paso más a la cifra mágica de 12-13 partidos, donde puedes pensar que no tienes el fantasma del descenso encima. Hay que ser realista en todo momento y no debemos engañarnos.

¿Es el momento más complicado de Pepu desde que llegó al DKV Joventut?

Sí, es un momento difícil. No recuerdo haber tenido esta situación en la que hay una suma de lesiones y con poca capacidad de solución. Hay un momento en que tú puedes asumir dos o tres malas noticias, pero cuando son muchas, hay un momento que te planteas las cosas. Pero no hay más remedio que buscar pequeños momentos de felicidad y buscar alguna buena noticia donde no la haya y alegrías hasta que vengan buenos momentos.

¿Qué le dice su experiencia?

En el corto plazo la gente responde y se puede hacer, pero ojalá tengamos pronto buenas noticias y no tengamos recaídas.

¿Y cómo afronta el DKV Joventut el duelo copero ante el Barça?

Es de una complicación máxima, pero intentaremos hacer un buen partido y esperar nuestro momento. Sólo pido una cosa: que estemos sanos.

enllaç a la notícia

Categories:Entrevistes

Entrevista a Rusell Robinson – Blog del Bressol

Una de las ideas de las entrevistas que realizamos en el blog, es acercarnos a los jugadores verd-i-negres para entenderlos y sentirlos más cercanos. Uno de estos jugadores que teníamos en la agenda era Rusell Robinson, probablemente el más desconocido de los jugadores que juegan en la Penya.

El mayor inconveniente era su idioma, ya que tener un nivel de inglés para poder conversar y comprender lo que quiere decir con alguien en su idioma no es fácil, pero el blog por su funcionamiento, puede solucionar estas situaciones. Un amigo que tiene un dominio perfecto de la lengua de shakespeare aceptó encantado al requerimiento del blog. El resultado es una entrevista llena de secretos y curiosidades de un jugador que por encima de todo es simpatico, cercano y humilde. Si pudiéramos diseñar que cualidades humanas deberían tener los jugadores que se pongan nuestra camiseta, Rusell Robinson las tiene todas.

Un lujo y un placer. Thank you RR.

 

¿Cuál es su primer recuerdo con un balón de básquet?
“My mom has pictures, I was about four years old, I had a basketball set for my birthday and I was playing around the house… that’s my first memory.”
“Mi madre tiene fotos. Yo tenía unos 4 años, me regalaron un aro y una pelota por mi cumpleaños y yo andaba jugando por la casa. Ese es mi primer recuerdo.”

Desde fuera el Bronx nos suena a barrio conflictivo, ¿Cómo es crecer en un barrio tan cinematográfico?
“The Bronx is not as bad as it looks, it’s a pretty nice place. It’s New York City, it’s a tough place to live regardless, but the Bronx is nice. We were close to the stadium so I grew up watching the Yankees play and it’s been a great experience. I think there’s no place like New York to live and I miss it very much.
“El Bronx no es tan malo como parece, es un lugar bastante agradable. Es Nueva York, es un sitio duro para vivir de todas formas, pero el Bronx es agradable. Vivíamos cerca del estadio así que crecí viendo jugar a los Yankees y ha sido una gran experiencia. No lugar como Nueva York para vivir y lo echo mucho de menos.”

College Basketball /Baloncesto Universitario

¿Qué le dice la fecha 7 de abril de 2008?
“Yeah, that was the day we won the National Championship. That was a great day for all the Kansas fans and that was a big accomplishment, we worked so hard to get that. Everybody played their role and I was definitely happy for that.”
“Ah sí, ese fue el día que ganamos el Campeonato Nacional (la final de la liga universitaria). Ese fue un gran día para todos los aficionados de Kansas y un gran logro, trabajamos muy duro para conseguirlo. Todo el mundo jugó su papel y definitivamente fui muy feliz por ello”.

La final no fue su mejor partido en lo estadístico ¿Qué partido recuerda con más cariño?
“That wasn’t obviously the best… but this my whole college career. I had a pretty good college career, I had some good times and bad times but it definitely ended on a great note.”
“Obviamente ese no fue el mejor pero… diría que toda mi carrera universitaria. Tuve una carrera universitaria bastante buena, tuve algunos momentos buenos y otros malos, pero definitivamente acabó de una forma excelente.”

¿Sigue teniendo contacto con sus antiguos compañeros de Kansas?
“Yeah, I’m in touch with all of them, they’re all on NBA. Everybody’s doing well, and playing well… all these guys are doing good things. I stay in touch and we all talk, we all enjoy each other, remember those good times.”
“Sí, estoy en contacto con todos ellos, todos están en la NBA. Todo el mundo lo está haciendo bien, jugando bien… esos chicos están haciendo cosas buenas. Estoy en contacto y hablamos, disfrutamos y recordamos esos buenos tiempos.”

¿Alguien en especial?
“I speak to Mario (Chalmers) more than anybody. He’s playing with Dwayne Wade and Baron James now so he’s having a good time. But Brandon Rush, Darnell Jackson… all those guys I stay in contact with.”
“Hablo con Mario (Chalmers) más que con ninguno. Él ahora está jugando con Dwayne Wade y Baron James así que se lo está pasando bien. Pero Brandon Rush, Darnell Jackson… estoy en contacto con todos ellos.”

Le gustaba el dorsal número 3 por la Santísima Trinidad, ¿porqué el número 6?
“I gotta work two times harder, you know? No, this is a new year so I just wanted to try something new. As you can see I have Russell Jr. in the back of my jersey… I like that in Spain, you can put your first name or your last name. This is a new year, a new season, so new number. “
“Tengo que trabajar dos veces más duro, ¿sabes? (se ríe) No, es un año nuevo así que quería intentar algo nuevo. Como se puede ver llevo Rusell Jr. en la camiseta… me gusta eso de España, que puedas poner o tu nombre o tu apellido. Es un año nuevo, una temporada nueva, así que número nuevo.”

European vs. American Basketball / Baloncesto Europeo y Americano

Fuiste aconsejado por tu amigo Sundiata Gaines para venirte a Europa y posteriormente volver a la NBA con mayor experiencia. ¿Europa o D-League?
“I prefer playing in Europe, for more reasons than one. I receive more money, it’s a high competition and I think I’m learning a lot about myself, being away from home. I’m growing, I’m getting cultured and like I said is a high level competition. My skills are being tested everyday… I’m getting better. I think this is a lot better situation for me and I’m just for to going out and playing well.”
“Prefiero jugar en Europa, por más de una razón. Me dan más dinero, la competencia es muy alta y creo que estoy aprendiendo un montón sobre mí mismo, estando lejos de casa. Estoy creciendo, ganando cultura y como dije es una competición de alto nivel así que mis habilidades se ponen a prueba cada día. Estoy mejorando. Creo que esta es una situación mucho mejor para mí.”

¿Qué diferencias más notables encuentras entre baloncesto europeo y baloncesto americano desde la perspectiva de un base?
“In American basketball, everybody is looking to score, score points, it’s more about statistics… In Europe is more about the team and winning, more than the statistics. Statistics are important, but is more about the team and the team winning. US is more points and less defense, Europe is more defense and less points.”
“En el baloncesto americano todo el mundo quiere anotar, meter puntos, se basa más en las estadísticas… En Europa se basa más en el equipo y en ganar, más que en los números. Las estadísticas son importantes, pero es más importante el equipo y que este gane. En Estados Unidos hay más puntos y menos defensa, en Europa más defensa y menos puntos.”

¿Se nota mucha diferencia entre la manera de entrenar en EEUU y en Europa?
“Yeah, I think we’ve been going as hard from day one until now. Same pace, just as hard. Back in the States, you have creases in which it’s hard, then things cool down, you have to start again, things cool down… Here we’ve been going at the same pace, we’re very consistent with the work we’re taking, I think that’s a lot different and I’m in better shape for that.”
“Sí, creo que hemos estado trabajando igual de duro desde el primer día hasta ahora. El mismo ritmo, igual de duro. En Estados Unidos, tienes picos en los que es duro, después las cosas se enfrían y tienes que empezar de nuevo, las cosas se enfrían… Aquí hemos estado yendo al mismo ritmo, somos muy consistentes con el trabajo que hacemos. Creo que hay una gran diferencia y estoy en mejor forma por eso.”

Como amante de las matemáticas, ¿crees que el ser frío y calculador es bueno para ser un gran base?
“You need to be well grounded and you need to do everything on the court, you just have to know every position and everything like that… So I think a point guard needs to grasp everything, be the couch on the floor.”
“Creo que necesitas estar bien compensado y hacer de todo en la cancha. Tienes que conocer cada posición… Creo que un base tiene que controlarlo todo, ser el entrenador en la cancha.”

¿Qué es lo que más difícil le resulta al saltar a una pista?
“Nothing really… just hitting that first shot. Mostly you just get that first shot out of the way and things kind of fall into place for me. And just get my team into good rhythm and having a good time.”
“Nada realmente… solo meter ese primer tiro. Sobre todo quitarme ese primer tiro de en medio y entonces todo va bien. Inculcarle un buen ritmo a mi equipo y pasarlo bien.”

¿Qué manía o superstición tiene antes de un partido?
“I don’t. I stay away from the rituals, I just go out and everyday is a new day for me to prove myself so I treat like that, and just go out and play hard, no rituals.”
“No tengo. Me mantengo alejado de los rituales, solo salgo ahí afuera y cada día es un día nuevo para probarme a mí mismo. Así que lo trato de esa forma, solo salgo y juego duro, nada de rituales”

¿Qué recuerda de su etapa en Turquía?
“Nothing”
“Nada (se ríe).”

Joventut

¿Qué le contaron de la Penya antes de venir a jugar a Badalona?
“The first thing they told me was that they had a great younger program for bringing guys up. I looked them up and saw Ricky Rubio, Rudy Fernández and all these guys and I thought: “wow, this is a good program.” Then I Googled them and I saw that it was one of the two teams that had never been relegated to the second division and it did very well so I thought: “wow, this is a great opportunity for me to be a part of it.” And the coach, they told me he was the National coach when they won (the World Championship) and I thought this would be a great learning experience for me, this was a great opportunity so I jumped onto it.”
“Lo primero que me contaron fue que tenían un gran programa para jugadores jóvenes. Vi que habían estado Ricky Rubio y Rudy Fernández y todos esos jugadores y pensé “wow, sí que es un buen programa.” Luego les busque en Google y vi que eran uno de los dos equipo que nunca habían quedado relegados a la segunda división, que su historia ha estado muy bien y pensé: “wow, esta es una gran oportunidad, ser parte de eso.”Y el entrenador, me dijero que había sido seleccionador nacional cuando ganaron (el Mundobasket). Pensé que sería una gran experiencia de aprendizaje para mí y una gran oportunidad, así que me lancé.”

¿Le gusta como a su compañero Hosley visitar los playgrounds cuando tiene tiempo?
“I like to go and watch. My game hasn’t been the same since I left New York’s playgrounds so I just stay away from it and go to watch. I can’t really do the thing I used to do because they doesn’t translate to professional basketball.”
“Me gusta ir y mirar. Mi juego no ha sido el mismo desde que dejé los playgrounds en las calles de Nueva York así que me mantengo alejado de ello y voy a mirar. Ya no puedo hacer las cosas que solía porque no se aplican bien al baloncesto profesional.”

¿Con que compañero has hecho más buenas migas?
“On this team I’m learning from guys like Will. He’s been around for a while in Spain, seven years now. He has a lot of experience and I learn from him. Also Carl has been around a while so… I’m just learning from all the Spanish guys, their approach to the game is really intriguing to me and I think I’m just taking it day by day and learning.”
“En este equipo estoy aprendiendo de hombres como Will McDonald. Él ha estado en España bastante tiempo, siete años ya. Tiene mucho que contar y aprendo de él. También Carl ha estado aquí bastante tiempo… así que estoy cogiendo experiencia de ellos. Estoy aprendiendo de todos los españoles, su enfoque del juego me intriga y creo que estoy adaptándolo día a día y aprendiendo.”

¿Qué es lo que más le ha sorprendido del Joventut?
“How young we are. Comparing to the other teams. How well we play… not counting the last two weeks, we play really well and we’re very young so that’s very surprising.”
“Lo jóvenes que somos, comparando con los otros equipos. Lo bien que jugamos, sin contar las dos últimas semanas, jugamos realmente bien y somos muy jóvenes, es muy sorprendente.”

¿Cuáles cree que son los puntos fuertes y débiles del equipo?
“I think our strengths and weaknesses might be the same. When we are making shots we’re arguably one of the best teams on the league, if we’re missing shots we’re arguably one of the worst. It’s all about maturity and growing up together and getting better everyday.”
“Creo que nuestros puntos fuertes y débiles pueden ser los mismos. Cuando nos entran los tiros se podría decir que somos uno de los mejores equipos de la liga. Si los fallamos somos posiblemente uno de los peores. Creo que todo se basa con la madurez y crecer juntos, mejorando cada día.”

¿Cómo ves a los canteranos del equipo? ¿Te sientes identificado con alguno de ellos durante tu estancia en la NCAA?
“Yeah, I thought of Josep (Franch) when you said that. He’s only nineteen and I remember when I was nineteen, full of energy. In sophomore year of college and how much energy I had. I’m 24 now and in the States I’m kind of older, in Europe I’m younger, but for me is like wow, I remember when I used to have this much energy, I wish I had it now. He’s a great flashy player and we work together to run the team and I think we do a great job combining each other.”
“Estaba pensando en Josep (Franch) mientras lo decías. Solo tiene diecinueve años y recuerdo cuando yo tenía su edad y estaba lleno de energía. Empezando la Universidad y cuánta energía tenía. Ahora tengo veinticuatro y en Estados Unidos ya soy un poco mayor, aquí no tanto. Para mí es como: “wow, recuerdo cuándo tenía toda esa energía, me gustaría tenerla aún.” (Josep) es un gran jugador, muy llamativo y trabajamos juntos para dirigir el equipo, creo que hacemos un gran trabajo combinándonos.”

¿A qué crees que se debe el bajón de intensidad y actitud del equipo durante las últimas jornadas?
“Every team reaches a rough patch. We won four games in a row, we played some good teams and we just had lost with Barça away. It’s one of those teams you have to bounce back from and show some maturity, play well. But I think we are a good team, we showed that, so we just got to continue and play well.”
“Todos los equipos pasan por malas rachas. Ganamos cuatro partidos seguidos… hemos jugado contra algunos equipos buenos… y ahora perdimos contra el Barça fuera. Creo que es uno de esos equipos contra los que tienes que recuperarte de los golpes y mostrar algo de madurez, jugar bien. Pero creo que somos un buen equipo y lo demostramos así que solo tenemos que continuar jugando bien.”

¿Dónde se ve de aquí a tres años?
“In three years time… I wish to be in the NBA, if not I wish to be in the ACB. I think it’s a win-win. I would like to progress. Get better and better, take it one year at a time and one game at a time. But in three years, NBA or ACB”
“En tres años… Deseo estar en la NBA y si no, me gustaría estar en la ACB. De cualquier forma salgo ganando, simplemente quiero progresar. Quiero ser cada vez mejor, tomarlo año a año y partido a partido. Pero en tres años NBA o ACB”

¿Quizá en el Joventut entonces?
Quizá en el Joventut, sí.

3-Second Questions / Preguntas en 3 segundos

An idol: Kobe Bryant.
Un ídolo: Kobe Bryant

A match: National Championshion game
Un partido: La final de la liga universitaria

A coach: Pepu.
Un entrenador: Pepu

A place to get lost: Barcelona. I get lost a couple times.
Un lugar donde perderse: Barcelona, me he perdido un par de veces.

A dish: Paella
Un plato: Paella

A book: The Lost Symbol (de Dan Brown)
Un libro:El Símbolo Perdido

A song: I wanna be a billionaire
Una canción: Quiero ser billonario (Billionaire de Bruno Mars y Travis McCoy)

A movie: The tourist
Una película: El turista

Life in Badalona / La Vida en Badalona

Le hemos visto dar cuenta de buenas ensaladas ¿Ya se ha hecho fan de la dieta mediterranea?
“I have, I like it. It’s very healthy. For me as a basketball player is very good. So I like it, it’s pretty good”.
“Sí, me gusta. Es muy sana. Para mí como jugador de baloncesto es muy buena. Me gusta, está bastante bien.”


¿Ha encontrado un lugar dónde practicar tu hobby, shopping?
“Plaza Cataluña. There’s all the shops and stores so I go there, walk around, get lost and shop a lot.”
“Plaza Cataluña. Están todas las tiendas así que voy allí, me paseo, me pierdo y compro un montón.”

Apart from shopping, what other things do you like doing in your spare time?
Aparte de ir de comprar, ¿Qué hace en su tiempo libre?
“I have a nice camera so I go downtown. I like to take pictures, to have some memories and stuff like that.”
“Tengo una buena cámara así que me voy al centro. Me gusta hacer fotos, para tener recuerdos y cosas así.”


¿Qué hizo en Navidad?
“It was very different. I went to a friend’s house and I was introduced to the Cagatío. I knocked on it, sang some songs and got some presents, that was nice”
“Fue bastante diferente. Fui a casa de un amigo y me presentaron la tradición del caga tió. Le di un par de golpes, canté algunas canciones y conseguí algunos regalos, fue agradable.”

¿Te aprendiste la canción también?
“I tried to, I tried to, but I couldn’t sing it well. But I did learn a little bit.”
“Lo intenté, lo intenté, pero no pude cantarla bien. Pero aprendí un poco.”


Un mensaje para la afición.
“To keep working, keep supporting us. We very much appreciate it. It’s been a good season so far, wanna make it great.”
“Que sigan trabajando, que sigan apoyándonos. Lo apreciamos mucho. Ha sido una buena temporada hasta ahora, queremos hacerla grande.”

enllaç a la notícia : Blog del Bressol Verd-i-negre

Categories:Entrevistes

Entrevista a Jordi Trias – Blog del Bressol verd-i-negre

Entrevistar a Jordi Trias no es una entrevista más. Comienzas haciendo las preguntas que habías preparado y termina siendo una conversación con alguien cercano, afable, simpático.

Las dudas que se generaron cuando se anunció su fichaje van desapareciendo y el aficionado verd-i-negre que lo observaba con reticencia se va rindiendo a sus encantos, dentro y fuera de la pista. A quién escribe que tuvo la fortuna de compartir esos minutos con el jugador puede asegurar que la mejor virtud de Trias está en su persona y eso, repercute en el jugador.

Bienvenido Jordi, pasa y acomódate, estás en tu casa.

Cuando al blog nos llegó la información en mayo de tu posible fichaje por la Penya, nos sorprendió por nuestra precaria situación económica. ¿Por qué te decantaste por la Penya?

Bueno, al saber que tenía que salir del Barcelona, yo siempre había pensado que la Penya sería el mejor sitio. Creo que encaja mucho conmigo al estar en Catalunya. [Es] un club histórico al que siempre he seguido. Era la primera opción sin duda.

¿Qué es lo más te ha sorprendido del Joventut a nivel de club?

Como se trabaja la cantera. Es increíble, lo que me ha sorprendido más sin lugar a dudas. Cada día hay – se puede ver al fondo – jóvenes entrenando, tengan la edad que tengan con entrenadores específicos. Es algo que después se entiende el porque salen tantos jugadores.

Estuviste cerca de venir a la Penya en edad cadete. ¿Por qué no ocurrió?

Sí, es verdad. Hice unas pruebas aquí cuanto tenía 14 o 15 años y estuve a punto, a punto. Pero al final el Girona también me quiso fichar. Era muy joven y, claro, para salir de casa todavía era muy pronto.

¿Cómo es el vestuario con tanta gente joven?

Bueno, me hace parecer un poco más joven a mí (sonríe) porque la verdad es que la gente [con] la que me hago más en el equipo son la gente más joven. Todos son divertidos. [Es] otra experiencia muy positiva pero también diferente.

¿Qué diferencias y similitudes has visto entre el vestuario del Barça y el de la Penya?

Diferencias, un poco lo que has comentado, el tema de la edad. Esta claro que allí es un vestuario mucho más veterano, mucho más hecho, jugadores que han pasado por mil guerras. Y esto se nota, entre otras cosas. Pero, por otra parte, la Penya tiene esa ilusión de la juventud, que también te engancha. Una mezcla de los dos equipos es la perfección.

Cuando fichaste por el Barça dijiste que todo catalán sueña con vestir la camiseta del Barça, declaraciones que no gustaron mucho en Badalona, ¿sigues pensando igual?

¿No gustaron en Badalona? Pues no lo sabía. Yo creo que a veces se tiene que ser sincero. Yo creo que el Barça es un club importantísimo, conocido en todo el mundo. Puede que las palabras que dijera se refiriesen más específicamente a mí. Yo había soñado siempre con jugar en el Barça, aunque sí que la Penya era un club ya había seguido mucho. Era un club muy querido para mí. Pero, bueno, el Barça sí que era mi primer sueño. Eso es verdad.

¿Ha sido difícil volver a tener un rol importante después de venir de unos años donde no disfrutabas de tantos minutos?

Hombre, al principio un poco. Llevaba un par de años jugando pocos minutos y sí que lo noté un poquito. Pero, bueno, lo más importante para mí era volver a sentirme jugador y yo creo que lo estoy consiguiendo. De momento, las cosas van muy bien. Estamos ganando bastantes partidos. O sea, justo lo que quería es lo que está pasando.

Jugar en el Barça implica tener muchos medios pendientes dentro y fuera de la cancha, cosa que en la Penya ocurre en mucha menor medida, ¿cómo afecta eso a un jugador?

Bueno, no afecta. No afecta. Es cierto que el Barça a nivel mediático es un club más seguido. Pero, al fin y al cabo, si un jugador es profesional, lo es en el Barça o en el club de su pueblo. O sea que en este sentido, el basket es basket siempre.

Dentro de unos días volverás al Palau con otra camiseta, ¿será para ti un partido especial para reivindicarte?

No, ya no. Ya miro las cosas de diferente manera que antes. Simplemente va a ser un partido diferente por el hecho de que tengo tantos amigos allí, que he pasado tantas anécdotas con ellos. Pero, ¿reivindicarme? Es un partido al fin y al cabo. Simplemente un partido divertido.

El MVP de la Copa del Rey, ¿crees que ha sido tu mayor triunfo a nivel individual?

Bueno, individual, sí. Colectivo, no. Es cierto que fue el momento más regular de mi carrera. Tenía más minutos y seguramente el mejor momento de forma que he tenido. Espero que aún tenga tiempo para estar al mismo nivel.

Te retamos a otro MVP de la Copa.

Va a ser difícil pero todo se va a intentar (sonríe).

Estuviste cerca de ir a Japón con la selección donde Pepu era el entrenador. ¿Qué supuso para ti aquel descarte?

Bueno, el de Japón era un descarte ya hablado. O sea, tampoco me afectó mucho. Para mí era un premio estar con ellos, vivir la experiencia de la selección. El descarte que me afectó un poco más fue el del año siguiente, que hasta el último momento no sabía si iba a ir o no, por el tema de Jorge Garbajosa, si él podía ir o no. Me afectó más porque tardó más, pero tenía claro que si Jorge estaba bien iría él. Pero, vamos, los dos años [fueron] una experiencia muy bonita con estos jugadores.

Y casualidades de la vida, ahora de la mano de Pepu está volviendo la mejor versión de Trias, disfrutando de minutos y máximo reboteador nacional, ¿te gustaría que sonara el teléfono y estuviera el seleccionador al otro lado?

Sí, claro que me gustaría. Sí, sí, sí. No doy por cerrada mi etapa en la selección. Creo que aún puedo tener otra oportunidad. Primero vamos a pensar en la Penya, [en] clasificarnos para la Copa. Pero está claro que en un futuro me gustaría volver [a la selección].

Girona desaparecido, el Joventut en precario, y Manresa en el alambre. Viniendo de un club rico, ¿qué crees que debería ocurrir para que el basket de elite en Catalunya tenga la representación que merece por calidad y cantidad de fichas?

Difícil pregunta. [Es] una difícil pregunta porque, claro, la crisis ha afectado a prácticamente todos los equipos y en todas partes. Yo creo que esto, como vaya pasando el tiempo, vamos a salir todos de la crisis y se va a solucionar. Creo que la Penya va a volver a estar mejor económicamente y el Manresa también. Es un periodo que va a ser complicado, pero tiene que pasar porque es una etapa negativa económicamente. Simplemente es eso.

En la presentación de Franklin & Marshall, Miqui te llamó “portavoz de los jugadores” entre risas de tus compañeros. ¿Es algún cargo extraoficial? ¿Al ser el más veterano en la ACB, eres un “padre” para los canteranos?

(Entre risas) Bueno, como un padre, como un hermano mayor ¿no? Bueno, es lo que dijimos. He pasado más tiempo en esta liga, y me considero sólo una ayuda más para los más jóvenes, pero nada más.

Ya sabemos que eres un cinéfilo empedernido. ¿Qué película te hubiera gustado protagonizar?

Si me dijeras que película me gustaría, te lo diría, pero no sé… No te lo puedo decir, es que no me viene. Lo que te puedo decir es que mis películas favoritas son: Braveheart, Gladiador, El sexto sentido.

¿Qué significaron para ti Kakiouzis y Middleton?

Kakiouzis, aparte de ser un buen amigo, me ayudó muchísimo sin él quererlo. Cuando llegó al Barça, yo sinceramente sabía qué jugador era, pero pensaba, “hostia, este tío con este físico, ¿cómo puede jugar tan bien?” Después me di cuenta que siempre estaba solo, no sabías por qué. Era muy rápido debajo del aro al tirar. Todo el año entrando con él, me fijé mucho en él e intenté copiárselo. Me ayudó muchísimo, la verdad. Creo que es una virtud que he aprendido de él. Y de Middleton, pues su ética de trabajo. Ya lo estamos viendo ahora. Actualmente, con cuarenta y cuatro años, está jugando a un buen nivel de LEB Oro. Para mí, podría estar incluso en un club ACB. Pero esto no es por casualidad, esto es porque él se ha cuidado mucho siempre. En verano nunca para. Él entrena constantemente porque sabe que, si para, no va a arrancar después. [Su longevidad] es un premio a su trabajo

Preguntas en 3 segundos:

Un ídolo:Un ídolo del baloncesto: Karnisovas, y fuera del baloncesto, podría [ser] Obama. Me gusta, me gusta.

Un partido:Bueno, dos: el de la final de la Euroliga del año pasado contra Olympiakos y el de la final de Copa del 2007.

Un entrenador:Difícil también… Ivanovic, Pepu, Pascual también. He aprendido mucho de Xavi [Pascual], aunque haya jugado poco con él. Juan Llaneza de mi etapa en Girona. Edu Torres. De todos, me quedo con algo. Es difícil nombrar sólo uno.

Un lugar donde perderse:En el Caribe.

Un plato:Macarrones.

Un libro:No me gusta leer.

Una canción:Una canción… “Un segundo de paz” de Eros Ramazzotti.

Una película:Braveheart.

Desde el blog hemos notado que la afición este año está más animada que nunca, ¿cómo lo veis desde el campo?

De momento, muy bien. Me han dicho que es una afición muy exigente. Eso me parece bien. Pero, de momento, en todos los partidos que hemos jugado aquí, han estado magníficos. Espero que continúe así, porque realmente ellos no sé si se dan cuenta que el jugador lo nota muchísimo esto. En un pabellón donde tu afición te anime cuando las cosas van mal, seguro que todos los jugadores lo notamos para ir a mejor. Desde aquí, les doy las gracias y que continúe así.

¿Un mensaje para la afición?

La última respuesta ya iba un poco para ese lado. El mensaje es muy simple: que estén igual que están hasta ahora. De momento, las jornadas que he jugado aquí, han estado magníficos y que continúen igual porque desde el equipo estamos orgullosos que se sientan orgullosos de nosotros.

enllaç a la notícia

Categories:Entrevistes

Entrevista a Pepu – El Correo

«El corto plazo antes era una temporada y ahora es una semana»

El técnico del DKV, rival el domingo del Bizkaia, es un enamorado del baloncesto y defensor sin límites del trabajo con la cantera

18 de noviembre de 2010 – J. M. CORTIZAS

Acaba el entrenamiento matinal en el Palau Municipal de Badalona. La jornada es frenética. Pepu Hernández colabora en una sesión fotográfica mientras algunos de sus jugadores atienden distintas citas mediáticas. En otra zona de las instalaciones, el material se acumula para lo que llegará en la sesión vespertina, en la que la verdadera joya de la corona verdinegra entra en acción. Niños y niñas que respiran el sentimiento Penya por todos los poros. Acostumbrado a algo parecido en Magariños, el técnico que hizo campeona del mundo a España se mueve en su salsa con ese penetrable olor a sangre fresca de jugador de baloncesto.

Al amparo de una sala de reuniones donde puede dar unas caladas a un purito aromático, el técnico del próximo rival del Bizkaia BB charla pausadamente con EL CORREO. No tarda en evidenciarse que el baloncesto circula por sus venas. Sangre de color naranja para Pepu. Sobre la mesa, la grabadora, un cenicero y un vídeo conmemorativo del 75 aniversario del Joventut. Lo cumplió hace cinco años.

- Esto (señalando la fecha de creación del club) marca mucho.

- Hay muchos clubes con historia, pero que hayan hecho tanto como éste, son muy pocos. Marca en temas de aprendizaje, en que tienes siempre una referencia, en que puedes plantearle un ejemplo a cualquier jugador que no se acordará de determinados hombres e historias y tú puedes acercarle a ellos, a los que antes había aquí en la casa.

- ¿Suele ponerse en plan abuelo cebolleta?

- Sí, me gusta. No se puede perder la historia de un club, hay que transmitirla de unos a otros. Ya me obsesionaba cuando estaba en Estudiantes y aquí ocurre lo mismo. Me gusta que los entrenadores de base entrenen y que además sean transmisores de las cosas que han pasado antes. Y que trabajen con los chicos actuales en temas físicos, tácticos, pero que incluyan la historia de su club, desde jugadores a épocas de bonanza, complicadas, de crisis. Todo eso forma y enseña a querer más el sitio en el que estás y a identificarte.

- Usted va bien servido en lo que a historia se refiere entre Estudiantes y DKV.

- Por eso me considero muy afortunado. No es una mala manera de definirme. Siempre he pensado que soy un entrenador de formación. No excluyo la alta competición, pero podemos ser capaces no solo de trabajar a una semana vista sino también pensando en el futuro de los jugadores, que lo mismo puede ser de los 19 a los 25 que de los 25 a 35 años, me da lo mismo. Todos los jugadores siempre pueden aprender un poquito más y alguno hasta lo ha aprovechado para encontrar su camino en su propia carrera.

- Pero hay entrenadores de todo pelaje y otros prefieren gastar el presupuesto de la cantera en contratar uno o dos jugadores profesionales más.

- Hay algo muy claro. Todas las canteras trabajan para un primer equipo. No nos perdamos en el camino. No existe por sí misma, sino porque hay un primer equipo, que es la locomotora que tira absolutamente de todo. Si el equipo lo necesita, es conveniente que la cantera esté preparada y no siempre ocurre. Cuando no lo necesita hay una tendencia general a olvidarse de la cantera o que pase a ser eso tan bonito que tenemos ahí abajo donde los niños juegan. Y también puede darse que el primer equipo, por esas necesidades, agote la cantera o, al contrario, que haya significado un tapón para ellas. Siempre hay que estar vigilantes.

- Si de usted dependiera, ¿obligaría a que cada club contase con cantera?

- No digo que sea obligatorio. Digo que es un camino que me gusta, porque es el que me enseñaron, con el que hemos trabajado. Por vocación o necesidad, da igual. Es una tendencia. Otros equipos no necesitan de esas canteras localizadas y optan por colocar jugadores en otros ámbitos. Pero en esos casos hay menos comunicación con la forma de ser y sentir de una filosofía no escrita que evoluciona.

Ba-lon-ces-to

- A usted le ha venido bien porque tiene media docena de chicos de la casa jugando y/o trabajando con la plantilla profesional.

- Es una necesidad económica. Pero hay otros casos en que se apuesta por jugadores de la cantera como proyecto de futuro.

- Ahí entra en juego la paciencia, virtud cada vez más escasa.

- Los plazos cada vez se reducen más. Cuando antes hablábamos de un corto plazo se refería a la temporada y ahora es de una semana. Con el medio plazo hemos pasado de algunos años a meses. Y el largo casi no existe. La competición nos arrastra, pero yo no puedo plantearme trabajar solo para el partido del próximo domingo. Me resisto a pensar que el baloncesto es un lapso de tiempo.

- Volvemos a lo de siempre. Que la bola entre.

- Somos conscientes. Hay equipos y entrenadores que solo trabajan en consecuencia de lo que pase contra tal equipo. Puede salir bien o mal, pero reintentarlo así cada semana me parece un trabajo muy duro. Hay entrenadores que solo trabajan para su proyección y la de sus equipos durante un corto plazo. Vemos muchos equipos que van a campeonatos de España cadete. Luego recordamos esos jugadores, pasan cuatro cinco años y no les vemos en ningún equipo. Pero no sucede solo aquí, pasa en las Universidades americanas, películas que nos cuentan de aquel equipo de Indiana que ganó las series en el 78. Ya, pero no quedó nadie.

- Su famoso ‘Ba-lon-ces-to’ fue un filón para nosotros. ¿Cómo lo recuerda?

- Fue llamativo porque acabábamos de conseguir un gran éxito. Lo que quise decir con eso no estaba reñido con otros deportes. Simplemente expresaba la sensación de qué bien me lo estoy pasando, qué bien me lo he pasado todo este tiempo desde que estoy en el baloncesto. Y como creo que el baloncesto merece la pena, estaba deseando más baloncesto a todos los demás. Que a la gente que no le gusta el deporte o el baloncesto te diga qué majos son los tuyos y lo bien que parece que lo habéis hecho me llena más que me digan lo bien que ha salido una zona. Eso dura muy poco. Lo que dura más en la percepción de la gente es una forma de ser y actuar dentro y fuera de la cancha.

- Tiene sus contras. Todo el mundo pasó a opinar. ¿Le llegaron los ecos de que el baloncesto se había convertido en tema de charlas de bar?

- Nos llegó, sin duda. Se hablaba de baloncesto en mucho más sitios. A mí que me quieran entrevistar los periódicos deportivos me parece muy bien, pero más cuando alguien de una revista de sociología o una de cualquier otro tipo me quiere entrevistar, o radios que casi nunca han tratado el tema del deporte. Para mí eso era muy muy importante, porque el baloncesto no suele estar en esos sitios.

- Fue campeón del mundo. Lo rentabilizó en lo social, pedagógico, etc. Pero se quedó en el paro.

- No he ido a ningún sitio donde no me hayan llamado. Personalmente me interesaba seguir con mi trabajo de entrenador o seleccionador. Pero yo era la única persona que quedaba libre de baloncesto. Cuando se me llamaba iba a hacer una charla o un clinic.

- ¿No tuvo ofertas de equipos?

- Por supuesto, las hubo. Siempre me ha costado mucho trabajo moverme por mi familia, que es muy importante, y luego resulta que se apunta a un bombardeo. No tuve muchísimas ofertas, pero las hubo.

- Hay mucho entrenador sin trabajo. ¿Llegó a desesperarse?

- No creo en eso. Lo que tenemos que tener muy claro cuando estamos trabajando es que somos unos elegidos. No nos debemos solo a nuestro trabajo y nuestro club. También al resto de entrenadores que a lo mejor no pueden entrenar. Es algo que transmito también a los jugadores. También ellos son unos elegidos, porque se lo han ganado, porque han sido escogidos. Deben saber que su dedicación debe ser mucho más alta no solo por ellos y sus equipos, sino por los que no están en la Liga ACB.

- ¿Ha trabajado en algo ajeno al basket?

- Solo en el baloncesto. Cuando eres entrenador de cantera y sabes que no puedes vivir solamente con un sueldo del entrenador del cadete A te planteas otras cosas. Intenté, que no conseguí, estudiar Ciencias de la Información, me gustaba mucho la profesión, la carrera no tanto. Pensé que podía trabajar, hice mis prácticas como periodista.

- ¿Cómo se lleva con los periodistas

- Bien. Entiendo lo positivo y lo negativo. Relativizo mucho. Hay prensa muy personal y otra de empresa, con sus editoriales y líneas de actuar. No solo leo lo que pone. Desde hace muchos años no solo leo un periódico, creo que leo entre líneas, tengo esas cosas. La comunicación e información es un tema que me interesa.

enllaç a la notícia

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.